Naar navigatie gaan

Workshop Roofvogelfotografie - een dilemma

De ene zou zeggen: krachtig, meedogenloos, wreed; de ander: prachtig, gracieus, sierlijk. Ik zou zeggen: alles wat beiden zeggen. Ik heb het over uilen en roofvogels. Buizerds, arenden, kerk- en ransuilen, allemaal hebben ze wel iets dat ze zo fascinerend maakt. Hoog in de lucht een buizerd zien zweven op zoek naar een prooi, of een bosuil statig in de bomen zien zitten wachtend op de nacht... prachtig toch?

Tenzij je uitgerust bent met de nodige millimeters (lees 'dure lenzen'), de nodige kennis over hun biotopen, engelengeduld en een zee van tijd, is het zeer moeilijk om deze prachtige vogels in het wild te fotograferen tijdens het verorberen van hun prooien. Ik kreeg de kans om verschillende uilen en roofvogels te fotograferen tijdens een workshop roofvogelfotografie in het Nederlandse Terneuzen. Als natuurfotograaf verkies ik uiteraard om mijn hobby uit te oefenen in de vrije natuur. Niets zo mooi als dieren en planten in hun natuurlijke leefomgeving. Het knaagde dan ook aan mijn geweten om deel te nemen aan de workshop omdat het tenslotte ging om dieren in gevangenschap. Aan de andere kant was het natuurlijk een unieke ervaring om zo'n mooie vogels van heel dicht bij te bewonderen en natuurlijk ook op beeld vast te leggen.

Een wistjedatje: het blijkt dat uilen geen roofvogels zijn, maar verwant zijn aan koekoeken en nachtzwaluwachtigen. Door hun nachtelijke leefwijze worden ze soms ook nachtroofvogels genoemd. Uilen en de meeste roofvogels, ook dagroofvogels genoemd, zijn wel allebei predatoren.

De workshop bestond uit twee delen: vluchtfotografie en portretfotografie. De voormiddag was voorbehouden aan vluchtfotografie en al snel bleek dat geen gemakkelijke oefening... wat zeg ik, een aartsmoeilijke oefening. Geen wonder dat sommigen dit ook wel topsport-fotografie noemen. Twee uur fototoestel in de aanslag en 1200 foto's (!!!) later had ik één half-gelukt beeld van een Afrikaanse oehoe tijdens het opstijgen. Verschrikkelijk vond ik het om zo'n slecht resultaat te boeken. Zal het gedeelte portretfotografie meer resultaten geven?

Afrikaanse oehoe

Bovenstaande foto is een crop van die half-gelukte vluchtfoto. De uil staat er in een mooie pose op, maar de scherpte is allesbehalve goed. Ook al is mijn body-lens combinatie niet de snelste wat betreft automatisch scherpstellen, is de onscherpte voor het grootste deel toch te wijten aan gebrek aan techniek. Blijven oefenen is de boodschap hier.

Na de lunch was het dan tijd om ons te gaan bezighouden met het fotograferen van vogelportretten. Die 8ste september van 2012 was een zomerse dag met temperaturen boven de 25°C, met in de zon natuurlijk hogere temperaturen. De plaats die voorzien was om de vogels voor ons te laten poseren was een open plek en dus alles behalve ideaal voor hun comfort. Regelmatig besproeien met een plantenspuit om de vogels af te koelen was dan ook echt nodig. Naast het ongemak voor de dieren was het dus ook niet ideaal om te fotograferen wegens veel te hard licht wat vervelende schaduwen gaf, tenzij we de zon afschermde met een diffuus scherm.
Onderstaande foto toont zo'n 'slechte' foto: veel te hard licht, donkere schaduwen... dus echt niet flatterend voor de modellen voor de lens.

 Europese Buizerd

Op een gegeven moment stelde ik voor om een paar vogels in de schaduw te zetten. We zouden niet moeten spelen met een diffuus scherm dat alleen maar afleiding geeft, maar vooral ook om het welzijn van de beestjes. Er was niet voor alle vogels plaats in de schaduw, maar het was wel te merken dat zij die in de schaduw zaten dadelijk meer op hun gemak waren.

Verschillende vogels passeerden de revue, waaronder de Afrikaanse Oehoe, een Bosuil, de Rode Wouw, e.a.. Hieronder een naar mijn zeggen een geslaagd basis-portret van de Rode Wouw. Een kalme achtergrond, geen storende schaduwen en een mooie strakke blik.

Rode Wouw

Meer 'portretten zijn te vinden in het portfolio. 

Hieronder een collage van een Kerkuiltje dat bezig is aan de lunch, niet iets waartoe je alle dagen de kans krijgt. Zoals altijd bij roofvogels en uilen in gevangenschap, droeg ook deze Kerkuil een leren riempje met zendertje rond een poot voor het geval deze zou gaan vliegen. Geplaatst op een stronk werd een (dode) muis gegeven en kregen wij de kans de verorbering ervan te fotograferen. Als paparazzi zaten wij met verschillende fotografen rond de etende vogel die zich blijkbaar niet echt stoorde aan ons. Waar ik persoonlijk wel heel erg op lette was dat het riempje niet op de foto verscheen om zo een natuur getrouw beeld te geven. Op de foto's hieronder is dus niets weggephotoshopt.

Kerkuil Collage

Ik heb heel lang getwijfeld om over deze workshop te bloggen. Toegegeven, het was een unieke kans om deze prachtige vogels van zo dicht bij te kunnen bewonderen, maar toch blijft er een wrang gevoel hangen. Alhoewel verkondigd wordt dat de vogels goed verzorgd worden en niets tekort komen vind ik toch dat ze in de vrije natuur thuishoren. Wat blijft er over van de spreuk "Zo vrij als een vogel" als zelfs de vogel niet vrij is.

 

 

Reactie toevoegen



Main menu 2

Dr. Radut Consulting